پيرايه يغمايی

بمان ... بمان ...

 

      برای آنان که تاريخ را می سازند ...

 

بمان که قلّه ی سر سخت ماندگار تويی

جبين نسوده به درگاه روزگار تويی

 

به روی شانه ی آزادگی ، هميشه ترين

کتيبه ای که بماند به يادگار تويی

 

غريو خشم خروشان کاوه بر ضحاک ،

ستيزه جويی فرياد مازيار ، تويی

 

اگر چه بار زمان بر سرت فرود آمد ،

وليک خم نشدی ، کوه استوار تويی

 

غرور ِ ِ سر به فلک بر کشيده ای ، امّا

فروتنانه ترين دشت بی غبار تويی

 

تويی ، تويی که سری پايدار خواهی داشت

به پايمردی آن يار  ِ سر به دار تويی

 

بمان که ديده ی بيدار ما به سوی تو گشت

بدان که " ما " تويی و چشم ِ  انتظار تويی

 

سوار خسته ای از راه می رسد روزی

به خواب ديده ام آن راه و آن سوار تويی

 

نمانده فاصله ای تا سحر ستاره گواست

طنين چاوش آن صبح هوشيار تويی

 

درخت باور ما بی شعر  ِ شمار آورد

که جان زنده ی اين شعر بی شمار تويی ...