دلم نیست دریا،ولی تکه ابریست

        کـه بـارد به دل تنگی من ، نهانی
جمشید پیمان

چه سان گویم از مکراین شیخ جانی
که پـنـهان کشد بـاده ی ا رغوانی

بـه صـد حـیـلـه بـلعـد حـرام جـهـانی
زنــد جــا نــمـا زش بـه آ ب عـیـانی

ز فـرقـان بـخـوانـد بـه آهـنـگ تـزویـر
کـنـد مـا یـه آ ن را ، پی لقمه نا نی

ز هـر گوشه گیرد یکی طعـمه و باز
نـبـیـنـی در ا و جـز گـشاده دها نی

طـلـسـم سیاه چـنـیـن شیـخ مـنکر
شکستن ، نـبـاشـد حـقـیـر و زبانی

نـشا یـد درافـتـی به گـودال تـسلیم

تـو شط فـراتی ، یـمـی، بی کرا نی
 

نـبـاشـد چـرا درخـورت ره سـپـاری؟

نـه پـیـری بـهـا نـه تـرا ، نی جوا نی
 

در آنجا که عشـق ا ست اندر مـیانه

بـیـندا ز تـیـغ یـمانی وهم زرٌ کـا نی
 

همه مایه ات سـر اگر بـاشـد ، آ نجا
دهـد بر، نـها لی که از جان نشا نی
 

به کارت نیاید بـجز جـان و سر هیـچ
گذارت گر ا فـتد به تـوفـان ، زما نی
 

مزن دم جزازعشق آنجا، که خوانند
بـه گـوش د لـت قـصـه ی پهلوا نی
 

ز گرداب ها یل ، به شب های تا ری
گـذ ر کن ، گـر از ا یـل دریـا د لا نی
- - - - -
دلـم نیست دریا، ولی تکه ابریست
که بـارد بـه دل تـنـگی من ، نهـانی