آقای هوشنگ ..........

با سلام و آرزوی تندرستی

از من پرسیده اید اگر جنگ و خونریزی و قدرت با اسلام و عرفان منافات دارد

پس چرا حضرت محمد اینهمه جنگ کرده؟

دوست گرامی

سئوال شما سئوالی است که اغلب می کنند و خود من هم آن را بارها بارها پی گیری و جستجو کرده ام. باید توجه داشته باشید که تمامی جلوه های تمدن بشر تا همین قرن اخیر با جنگ و قدرت و خونریزی عجین بوده است. جنگ و خون ریزی در اصل و ذات خودش ربطی به موضوع اسلام و عرفان ندارد. انسان از بدو پیدایشش تا قبل از ظهور پیامبران، همواره در جنگ و خونریزی و ستمکاری بوده است. مضافا اینکه در آن ایام قانون و حقوقی هم مطرح نبوده. بنابراین خصلت انسان _منهای ادیان_ بر جنگ و خونریزی و ستم است. چراکه انسان هم یکی از موجودات زمینی است که رابطه تنازع بقا برایش قانون ادامه زندگی است.ما امروز _بدلیل برخورداری از فرهنگ و تمدن که البته با وجود ادیان برای بشر فراهم آمده_ اینک فراموش کرده ایم که سابقا در کجا مقام داشته ایم (منظورم غار و جنگل است). از اینرو اینک که پرده های جهالت کنار رفته و تازگی های برخی از مردم _نه همه مردم_  قدری روشنفکر شده اند، همه موضوعات مربوط به انسان را بر محور همین چند سال اخیر و مفاهیمی چون فرهنگ ، آزادی ، حقوق بشر و هنر و ...... قیاس می کنند. که بنطر من درست نیست. ما هرچه هستیم و هرچه می دانیم بدون کوشش پیامبران و آنها که در هزاره های گدشته تاریخ در جهت تغییر این خصلتهای حیوانی ما و تغییر قانون تنازع بقا کوشیده اند و رنج برده اند، هرگز بدست نمی آوردیم. بنابراین همانطوریکه علوم بهم مربوطند و اطلاعات درست و علمی هرچند کوچک گذشتگان ما در مقدار دانش امروز ما ارزشمند اند و بحساب می آیند، تمامی سعی و کوشش آنهایی که به مسائل انسانی پرداخته اند و خواسته اند بهر نحو که می شده و مقتضی شرایط زمانی و مکانی شان بوده، در نحوه زندگانی انسان عصر جاهلیت، تغییراتی اساسی بوجود آورند ، در مسیر تمدن بشری ارزش محسوب می شود  و همان دلیلی است که آنها بر مسیری درست قدم برداشته اند. منظورم پیامبران بویژه پیامبر عالی قدر اسلام است که وی در بدترین شرایط و در میان خشن ترین و خونریزترین مردمان و و در سرزمینی که فاقد دولت و قانون بوده و بیشتر در دست امپراتوری های مطرح زمان این دست و آن دست می شده ، ظهور پیدا کرده است. ا

توجه داشته باشید که موضوع ادیان_ موضوعی است که باعتقاد ما بخدا ارتباط دارد و خداوند از آنجایی که دین را برای همه اقوام ملل جهان بجهت تعالی شان قرار داده بنابراین منطقی است که تجلیات ظاهری و بیرونی هر دینی با نوع ساخت روانی هر قومی ارتباط مستقیم داشته باشد. فراموش نکنیم که زرتشت هم برای ابلاغ و انتشار پیام خودش جنگ کرده است. موسی هم جنگ کرده ، داوود و سلیمان هم جنگ کرده اند  تمامی سرودهای وداها و اوپانیشادها و گیتا هم با موضوع جنگ در ارتباط اند. اصلا اصل و ذات همه پیامهای دینی بر اساس جنگ حق و باطل ، جنگ اهورا با اهریمن ، جنگ خدا و شیطان است. بنابراین نباید این موضوع را چنین نگریست. درعین حال باید توجه داشته باشید که موضوع رسالت پیامبران و حتا جنگ آنها را باید از هدف و خواسته پیروان مدعی آنها جدا کنیم. توجه داشته باشید که خداوند تا پیش از طهور اسلام پیام خود را از طریق پیامبراننش به اغلب امتهای آن زمان جهان بنوعی رسانده بوده است. مانده بود امت عرب، که ازآنجایی که اینان بدلیل ساخت و بافت روانی شان مردمانی خشن و ستمگر بوده اند، پس بناچار هر پیامبری میان آنها ظهور پیدا می کرد مجبور بود که بنوعی با آنها بجنگد تا مگر بزور شمشیر آنها را از برخی از عادات حیوانی شان منقطع سازد. همه ما اینک این مسئله را می پذیریم که اگر آمریکا در مسئله یوگوسلاوی سابق درگیر نمی شد و چندتا بمب بر سر صربها نمی انداخت آنگاه آن قضیه به یک فاجعه عطیم تبدیل میشد که شاید کسی از صدمه و خسارت آن مصون نمی ماند. مثل انگیزه های  جنگهای جهانی اول و دوم که براستی اگر کسی جلوی آلمان قدرت طلب و برتری طلب را نمی گرفت فکر نمی کنم که اینک بشریت براه درست تری گام برمی داشت.  همینطور موضوع افغانستان و عراق. متاسفانه بشریت هنوز به مرحله ای نرسیده است که صلح را به صلح بدست آورد. چنین چیزی نه در گذشته امکان داشته بوقوع پیوندد نه اینک که در قرن بیست و یکم بسر می بریم. همین گرفتاری های اجتماعی ما ایرانیان را در نظر بگیرید، اگر فرضا شاه در زمان انقلاب که وا داد ، قدری خشونت بخرج می داد و جلوی افرادی مثل خمینی و خلخالی و خامنه ای و محمد رینگو را با کشتنشان می گرفت، امروز همین جانیانی که ماهیتشان بر ما مشخص شده برای همه مردم اعم از مذهبی و غیرمذهبی جزو قدیسین بحساب می آمدند و شاه را هم جنایتکار مخوف معرفی می کرد . اغلب جنگهای حضرت محمد ، جنگهایی بوده که او در برپایی اش دخالت نداشته است. یعنی جنگهایی ناخواسته بوده است. درعین حال حضرت محمد درمواقعی جنگها و  محاربه هایی هم کرده اند که خواسته اند نطفه شرک و نفاق و تفرقه را از اصل و ریشه نابود کنند (ایکاش با خمینی و دار و دسته اش هم یکی اینکار را می کرد) . در اینکار شما باید خودتان را جای یک رهبر خردمند سیاسی یا حداقل یک محقق بی طرف بگذارید نه یک تابع مسائل سیاسی که تابع به هربادی سمت و سوی خودش را تغییر می دهد. مردمانی که چنین تغییر شخصیت می دهند چگونه می توانند در خصوص یک رهبر بی نطیر آنهم شخصیتی چون حضرت محمد قضاوت کنند. آخر نا سلامتی حضرت محمد رهبر یک جامعه نوظهور اند که تاپیش از آن همه مردمانش همواره با هم در نفاق و دشمنی و کینه بسر می بردند. این موضوع یکی از نوادر تاریخ ادیان است که شاید بتوان گفت برای فقط دو نفر از پیامبران رخ داده است. یعنی حضرت موسی و حضرت محمد. هر دو اینها بدلیل اینکه در قومی ظهور پیدا کرده اند که دولت و سرزمینی نداشته اند و بتبع آن قانونی هم برای تعیین حد و مرزهای دعاوی و تجاوزاتی که بحقوق یکدیگر می کرده اند، نداشته اند، مجبور بوده اند تا در کنار رسالتشان برای آنها مطابق نوع ساختار اجتماعی شان قانون و حقوق وضع کنند. از اینروست که بناچار گاهی هم موضوع رسالت آنها رنگ خون گرفته است. این مسئله برای کاری که آنها خواسته اند بکنند اجتناب ناپذیر بوده است. چیزی که مهم است این است که بدانیم آن دو پیامبر عالی قدر هرگز به قدرت نزدیک نشده اند ، که براستی آنها از این آلودگی معصوم اند. چراکه آنها هرگز برای خودشان چون شاهان و امپراتوران دم و دستگاه حکومتی استوار نساختند. یا اینکه هرگز دیکتاتوری نکردند. آنها حتا برای گرفتن قدرت هرگز ابتدا قدم بجلو نگذاشتند. اگر مردم مدینه بسراغ پیامبر نمی رفتند و از او خواهش نمی کردند که بین آنها حکم کند شاید داستان اسلام هرگز جهانگیر نمی شد. علی بن ابی طالب هم برای گرفتن قدرت ابتدائا اقدام نکرد. گرچه حقش بود. این مردم بودند که بعد از مرگ خلیفه سوم به او هجوم آوردند و بزور از او خواستند که امیرشان بشود. که به آنها گفت : بهتر است که من مشاور و وزیر شما باشم تا امیر. این فرق می کند با عملکرد قدرت طلبان مدهبی و سیاسی مثل ابوبکر و عمر و عثمان که دوستار قدرت بودند و برحسب دسته بندی های سیاسی بر سر کار آمدند.

موضوعات تاریخی آنچنان مبهم و تاریک است که اگر کسی دید روشن و پرنوری نداشته باشد قادر به قضاوت نیست. ما موضوعات تاریخی 50 سال اخیر و حتا  25 سال اخیر  جامعه خودمان را بدرستی نمی توانیم تجزیه و تحلیل کنیم. بنابراین شایسته است که موضوع تاریخی زندگانی پیامبر را بزمانی موکول کنیم که از همه جهت احاطه علمی پیدا کنیم. امروز برای شخص من از پیامبر اسلام همین قرآن مطرح است. اگر در قرآن چیزی هست که بتوان گفت صاحب و آورنده آن شخص بسیار فهمیده و عالی مقامی بوده کافی است که به او و کارهایش حسن ظن داشته باشم و سعی کنم که او را از طریق پیامش بشناسم. همین و بس

آنچه را که من ازپیام حضرت محمد در قرآن دریافته ام با شما درمیان نهادم . سئوال من از جنابعالی این است که شما با این توضیحاتی که من از پیام اسلام داده ام صرف پیام را چگونه دیده اید؟

شما مجبور نیستید مثل من اینهمه توضیح بدهید . بمن بفرمایید طرح این مطالب خوبه یا بده ، همین

متشکرم

حسین میرمبینی

یادآوری : خیلی ممنون که مرا دکتر میرمبینی خطاب کرده اید. من دکتر نیستم. تحصیلات دانشگاهی من در درجه  لیسانس خاتمه یافته است.  ا