پیک خبری

قرائت هاي نو از قرآن بر پايه آموزشهاي عرفاني

سوره گاو شيرده (بقره) شرح آيه 99 ، 100 و 101

قسمت سی سوم از بخش دوم (33/2)

حسين ميرمبيني

info.peikekhabari.com

جلوگاه رخ او دیده من تنها نیست

ماه و خورشید هم این آینه می گردانند

حافظ

خصلت تعهدناپذیری مذهبیون و عهدشکنی آنان که در صدمین آیه سوره بقره به آن اشاره شده، موضوعی است که من در این بخش از مقالاتم به آن می پردازم . اما در پیش درآمد این گفته لازم است روشن کنم: هر زمان که مردم یک کشور باهم توافق می کنند که نوع حاکمیت شان و سرنوشت سیاسی شان را بر حسب رای و اراده اکثریت جامعه در یک رفراندوم فراگیر تعیین کنند، برای عموم مردم آن کشور _چه آنها که رای موافق می دهند و یا مخالف و یا حتا آنهایی که رای نمی دهند_ یک تعهد و میثاقی بوجود می آید که همگان را ملزم می سازد که نتیجه برآمده از آن میثاق را بپذیرند و به آن احترام بگذارند. این مطلب را از آنرو بیان می کنم که اولا خوانندگان این تفسیر را با مفهوم عهد و میثاق آشنا کنم و ثانیا توجه ایرانیان را به اهمیت موضوع رفراندوم جلب کنم. چراکه رفراندوم موضوع یک نظر پرسی آماری و یا یک اقتراح عمومی نیست، بلکه رفراندوم یک میثاق همگانی است که برای عموم مردم (اعم از آنها که در آن شرکت می کنند و یا نمی کنند) تعهدآور است. بدین معنا که اگر کسی آن را نقض کند و یا بعدازاینکه نتیجه رای عمومی در آن روشن شد، بخواهد بر خلاف آن عمل کند، می باید به شدیدترین مجازاتها تنبیه شود. روزی که اکثریت ایرانیان (براثر عدم آگاهی و پایین بودن سطح فرهنگ سیاسی و نداشتن تجربیات فعالیتهای اجتماعی) در 12 فروردین ماه 1358 در رفراندوم "جمهوری اسلامی به پای صندوقهای رای گیری رفتند و به حاکمیتی رای دادند که نه از مراتب و شمایلش خبر داشتند و نه به ماهیتش آگاه بودند، مرتکب خطای بزرگی شدند که می باید از نظر به یاد داشتن تجارب تاریخی و حافظه ملی و بالابردن سطح فرهنگ سیاسی و رشد اجتماعی ، مردم ما متحمل سختی های بسیاری می شدند که شدند. اما اینک که دولتمردان و متولیان این انقلاب خود در نقض و شکستن آن عهد پیشقدم شده اند و "جمهوری اسلامی" را که قرار بود "نه یک حرف بیش و نه یک حرف کم" داشته باشد را به حکومت دیکتاتوری ولایی ملاهایی تبدیل نموده اند که هر را از بر تشخیص نمی دهند، بر همه مردمان این سرزمین (از همه گروه ها و دستجات سیاسی و غیر سیاسی و باورهای گوناگون) بایسته و شایسته است که عهدشان را با این رژیم و حکومت شکسته شده تلقی کنند و خواستار آن باشند تا با توافق همه نیروهای درگیر در جامعه عهد دیگری را استوار سازند. عهدی که حتی المقدور از غفلتها و کسری های عهد پیشین مبرا باشد و در برگیرنده همه خواسته ها و آزادی های مشروع و قانونی جمهور مردم و حفظ حقوق سیاسی/ اجتماعی تک تک انسانهای ایرانی از هرجنس و نژاد و قوم و باور باشد.

ما در رفراندوم بعدی دیگر نباید مرتکب آن خطا و ندانمکاریی بشویم که در 12 فروردین سال 1358 مرتکب شدیم. چنانکه آن روز با دست خود و رای خود، خودمان را به عاقبت و عقوبتی گرفتار ساختیم که خلاصی از آن برای عموم مردم ما بسیار بسیار مشکل است. راستش را بخواهید تا زمانی که ایرانیان بطور جدی به موضوع مذهب شیعه و نوع باور غالب آخوندیسم و خمینیسمی که اینروزها بر سرنوشت ما حاکم شده نپردازند و حداقل تا زمانی که عموم مردم نخواهند باورهای دینی و سیاسی شان را از حکومت جدا کنند، این وضع همچنان ادامه دارد. این سخن به این معنی نیست که ما باید با شیعه و اسلام مخالفت کنیم بلکه بدان معنی است که بخواهیم حیطه دین و مذهب را از قدرت طلبی و سیاست بازی قدرت طلبان دور نگه داریم. در عین حال باید توجه داشته باشیم که از نظر احکام اسلامی، بخصوص عقاید شیعیان نخستین، حکومتهایی مثل حکومت "جمهوری اسلامی" بخاطر نوع ماهیت مشرکانه شان (دیکتاتوری) و دروغ بودنشان (اینکه ادعا می کنند جمهوری اند و اسلامی اند اما نیستند)، "نه پیوندی با مردم دارند و نه خدا". از اینروست که به نظر من متولیان این "جمهوری" بخاطر تقلب و حقه بازی و تحریفی که در اساس مفهوم "جمهوریت" داده اند، خود عهدشان را (یعنی وفاداری به جمهوریتی که قرار بود بعد از 12 فروردین 1358 در برپایی اش می کوشیدند) شکسته اند و از این نظر مستوجب شدیدترین مجازاتها هستند. بنابراین بر ما است که در هیچ بازی اینان شرکت نکنیم و آنها را در بازی های سیاسی بعدی شان تنها و بی یاور بگذاریم. ایرانیان از این ببعد دیگر نباید در هیچ رای گیری شرکت کنند مگر آنکه رایی باشد که در آن به حاکمیت ملاها خاتمه بدهد. برای اینکار ایرانیان باید دعوا بر سر چیزهایی را که به آخوندها اجازه می دهد که کمآکان با تشبث به همین روش ها بر ما حکومت کنند، را به کنار بگذارند و همه (از هر طیف و گروهی) باید از خواسته و نظری دفاع کنند که دربرگیرنده حقوق طبیعی همه ایرانیان (از هر جنس و نژاد و باور) باشد. به همین خاطر به نظر من، ما تازمانی که نتوانیم به یک نقطه مشترک از مبارزات اجتماعی مان برسیم باید انتظار داشته باشیم که آنها نیز کمآکان با اصرار بر تفسیرات من درآوردی شان با سرنوشت ما بازی کنند. منظورم از آنها همه مذهبیون اعم از قشریون و ملی مذهبی ها و روشنفکران مذهبی است. چراکه ایشان خوب می دانند که با توسل به موضوع کذایی "عدم جدایی دین از حکومت" باز می توانند ملت را فریب بدهند و از مرده جمهوری اسلامی حکومتی را برپاسازند که فقط نطرات آنها را تامین کند. ایرانیان اگر از جان و دل می خواهند خود را از یوغ "شرع" و حکومت دینی خارج سازند اول باید یک فکری برای این موضوع بکنند. در عین حال من بعنوان یک انسان باورمند و علاقمند به اسلام و قرآن اصرار دارم تا ثابت کنم که این حکومت هیچ مبنا دینی و شرعی ندارد. چراکه به اعتقاد شیعه امامیه (نه شیعه آخوندی) همه احکام عبادی و اجتماعی ما زمانی مطابق خواسته الهی و قرآن است که امامی معصوم (و عادل و آگاه به علم زمان _چیزی که به آن امام زمان می گویند_) حاضر و ناظر و حاکم به اجرای این احکام باشد. بنابراین ازآنجایی که به اعتراف خود آقایان امام غایب است و حضرتشان هیچ حضوری و نظارتی بر احکام جاریه ندارد ، حکومت غیر معصوم ایشان نیز مبنای شرعی و دینی ندارد و آنها همه دروغزن و مفتری اند. یعنی اینکه اگر ما به راستی به مبانی فکری امامان مان باور داشته باشیم آنگاه می باید به همه باورمندان "جمهوری اسلامی" به دیده عمله ظلم و فساد بنگریم و آنها را مشرک تلقی کنیم و با آنان مبارزه کنیم. سرور آزادگان، امام حسین فرمود: "اگر دین ندارید ، پس آزاده باشید". یعنی اینکه اگر نمی خواهید با این دستگاه "ریا و فریب" بجنگید و جرات مبارزه ندارید پس حداقل کنار بروید و به این دولت و حکومت هم رای ندهید و به بقایش کمک نکنید! اما اگر فکر می کنید که دین دارید و به گوشه خاطر مبارکتان بر می خورد که دین نداشته باشید، آنگاه راهی برای شما باقی نماند جزاینکه به حکم قرآن با این حکومت و با این شرک مبارزه کنید. زیرا اگر دین را انتخاب کردید ، آنگاه حکم "لااکراه فی الدین قدتبین الرشد من الغی فمن یکفر بالطاغوت ..." بر شما جاری خواهد بود. (لطفا اکراه را هم اجبار معنی نفرمایید که در آنصورت مشمول تحریف کنندگان قرآنی خواهید شد. اشاره ام به ملی مذهبی ها و روشنفکران مذهبی است که در ترجمه و برداشت از معنای این آیه تحریف می کنند).

۹۹ - و محققا نشانه هاى روشنى به سوى تو نازل كرديم

و به آنها كفر نمى ورزند مگر فاسقان.

موضوع آیه 99 نیز _مثل دیگر آیاتی که تا به حال همه در ادامه هم بوده اند_در ادامه آیه 97 و 98 است. آنجا که قرآن از پدیده ای بنام "وحی" سخن می گوید و مشخص می کند که این پدیده به توسط یک نیروی درونی (فرشته) بسیار مقتدر بنام "جبراییل" یا روح القدوس بر انسان فرود می آید. به این سخن که خدا از طریق نیروی حامل وحی پیام خویش را بر قلب هرکس که بخواهد نازل می کند و او را بشارت می دهد. در آیه بعد (آیه 98) قرآن مشخص می کند هرکس که به چنین رابطه و سلسله ای منکر و دشمن است پس کافر است. یعنی این کسان که حقیقت روابط اتصالی خدواند با انسان (یعنی فرشتگان) را قطع شده می پندارند دشمن خداهستند. که گفتیم منظور قرآن از این حقیقت پوشان آخوندها هستند چراکه آنها معتقدند که قلبهای ما انسانها در غلاف و حجاب است و ما قادر به گرفتن وحی خدا نیستیم. این کار بدترین نوع پوشش حقیقت است. چراکه اینهایی که این سخن را می گویند، با نام خدا و دین بر حقیقت تعلیم الهی پوشش می گذارند و به این طریق اجازه نمی دهند که مردم با نیروهای درونی خویش و این حقیقت آشنا شوند. به همین خاطر قرآن در آیه 99 می فرماید:"و محققا نشانه های روشنی (از جلوه های جبرییل و میکاییل) را به سوی تو (ای محمد ، ای انسان) نازل کردیم و به آنها كفر نمى ورزند مگر فاسقان". یعنی به آن نشانه ها (ی هدایت) - که خداوند از طریق فرشتگان به سوی انسان نازل می کند- کسی کفر نمی ورزد، مگر فاسقین. یعنی آنهایی که ذهنیت انسانها را با تعلیمات غلطشان به موضوعات دیگری منحرف می سازند و به این طریق به وجود نیروهای قدرتمند الهی در درون انسان کافری می کنند همه زشت کردارند. قرآن از اینرو به این کسان اطلاق فاسق می کند. چراکه آنها بیرون از اراده الهی عمل می کنند و با تعلیم نادرست خود انسانها را از داشتن چنین رابطه ای با خدا مایوس و محروم می سازند. چراکه هدایت انسان فقط به واسطه نشانه های الهی که از طریق فرشته (جبراییل و میکاییل) بر انسانها نازل می شود صورت می گیرد. نشانه هایی که اگر انسانها دریافت کند علامت راه شان می شوند تا که به عالی ترین درجات معنوی عروج نمایند. بنابراین مشخص است که چرا آخوندها کافر و فاسقند. زیرا آنان تجلی نشانه ها و نزول فرشتگان و نیرو های جبراییلی و میکاییلی را به پیامبران و قدیسین منحصر می کنند تا آنکه خودشان را بعنوان واسطه بین خدا و انسان جا بزنند و به این ترتیب است که آنها انسان ها را از داشتن چنین حبل المتینی بی خبر می گذارند. درحالیکه عالی ترین صورت های معنوی، زمانی در انسان بروز می کند که فرشتگان الهی به ویژه دو ملکه و دو نیروی قدرتمند جبراییل و میکاییل در درون هر انسانی جمع و متجلی باشند. در شرح آیات قبل گفتم که جبرییل مظهر ملکه روح و نیروی عشق است. ملکه حیاتبخشی که تجلیات مردانه دارد و جان و روح آدمی به سبب نزول او در انسان پدید می آید. مفسرین و لغت شناسان در مورد میکاییل مطلب زیادی ننوشته اند. لغت نامه دهخدا در شرح میکاییل نوشته : میکاییل فرشته روزی و فرشته ای است که روزی مخلوق را می رساند. "قاموس کتاب مقدس" می گوید: میکاییل پیشوای عساکر فرشتگان است. تفسیر المیزان هیچ سخنی- از اینکه میکاییل کیست و در دستگاه خدا چه کاره است و رابطه اش با انسان چیست - به میان نمی آورد، جز اینکه در شرح این آیه به موضوعاتی می پردازد که هیچ ربطی به آیه ندارد. درحالیکه قرآن در همین ایه از جبراییل و میکاییل به فرشتگانی یاد می کند که آیات روشن خدا را به انسان می رسانند و می فرماید:"و محققا نشانه های روشنی را به سوی تو نازل کردیم" که منظور آن نشانه های روشنی است که از پرتو فرشتگان الهی ( جبرییل و میکاییل) به سوی انسان نازل می شود. اعتقاد من بر این است که جلوه های فرشتگان خدا به ویژه میکاییل و جبراییل در انسان بسیار روشن و واضح است بطوریکه کسی قدرت اینکه با آنها بتواند مخالفت نماید و یا حتا آنها را ندیده بگیرد، ندارد. چراکه جبرییل مظهر نیروی عشق و عاطفه انسانی است که همه انسانها بویژه عاشقان و هنرمندان جهان همه از آن برخوردارند و میکاییل هم ملکه خرد و کمال عقلانی است که البته همه خردمندان و کمال گرایان جهان با این نیرو به قضاوت می پردازند و با این نیرو به سوی کمال و پیشرفت گام برمی دارند. بنابراین این آیه مشخص می کند که هدایت انسان با داشتن این دو نیرو مصداق می یابد. بسخن دیگر انسانی که از نشانه های این دو نیرو در وجودش برخوردار می شود می توانند هدایت گیرد و با آن دو بال به اوج آسمانهای معنوی پرواز کنند. اینکه فرزانه توس حکیم ابوالقاسم فردوسی سرسخن نامه شاهانه خود را با نام خداوند جان و خرد آغاز می کند:

بنام خداوند جان و خرد / کز این اندیشه برتر برنگذرد

منظورش از «خرد» و «جان» مصداق تجلیات همین دو فرشته عالی قدر الهی یعنی میکاییل و جبراییل است که اگر در وجود هر انسانی متجلی شوند آن فرد به عالی ترین نام و برترین مقام نائل می شود. صورت های ایرانی این دو فرشته عالیقدر در فرهنگ پیش از اسلام ما به «هئورتات = خرداد» و «امرتات = امرداد» (که اتفاقا آنها هم هر دو با هم نامبرده می شوند) شناخته می شود. امرداد در فرهنگ هند، "امرتا" گفته می شود و وی در آنجا نیز فرشته بی مرگی است. نام این دو فرشته در اغلب فرهنگ ها با مفاهیمی تقریبا یکسان اشاره شده است. چنانچه در آیین داووییسم از آنها به «یین» و «ینگ» نامبرده شده است. آیین «داوو» بر اساس اصل توحید در هستی است و بر این باور است که یک نظم طبیعی بر پایه توازن و همآهنگی بین دو نیروی «یین» و «ینگ» برقرار است. از اینرو این نظم تعیین کننده عملکرد همه اجزای هستی است. دو نیروی فعال در جهان در توازن ظریفی قرار دارند یکی (یین) که عنصر زنانه است و با سردی و نرمی و زمین هم معنی است و دیگر (ینگ) که عنصر مردانه است و با نور و گرما و سختی و آسمان (بهشت) هم معنی است. این دو نیرو در عین حالی که متضادند اما به یکدیگر وابسته اند و می بایست در تعادل باشند تا همآهنگی کامل تظاهر پیدا کند. این دو نیرو در فرهنگ اساطیر یونانی در هویت رب النوع های "آتنا" و "آپولو" ( فرزندان زئوس) نامبرده شده اند. "آپولو" که پسر (آفریده شده) زئوس (خدای خدایان) است مظهر پیامبری ، موسیقی و شعر است. یعنی اینکه آپولو به بخش نیروی هایی که از طریق الهام فعال می شوند مربوط است. "آتنا" هم که دختر (آفریده شده) زئوس است مظهر خرد و عدالت و عقل فعال است. همچنین آتنا خدای صنعت و به وجود آورنده هنرهای دستی است. همین مشخص می کند که آتنا مرکز نیروی های خردگرا و کمال گرا و محافط است. آتنا همیشه با لباس رزم و کلاه خود نشان داده می شود. چراکه آتنا قاضی عادل و یار ستمدیدگان و دشمن جباران است. در فرهنگ باستانی ما نیز خرداد یا «هئورتات» به معنی کمال و رسایی است و او فرشته (مونث) و مظهر کمال اهورامزدا در این جهان و جهان مینوی و مامور پاداش و جزای نیکوکاران و بزهکاران است. همچنین در عالم مادی نگهبانی آب (یعنی حیات) با خرداد یا "هئورتات" است که همین مشخص می کند که زندگانی در روی زمین با تقویت نیروهای خردگرا تامین می شود. (1)

و امرداد یا «امرتات» به معنی بی مرگی و جاودانگی است. از آنجایی که جاودانگی با عشق است پس مشخص است که "امرداد" معادل روح القدوس اسلامی است و وی فرشته عشق و روان به معنی جان (روح) الهی و بی مرگی است. نام "«هاروت» و «ماروت» که در دو آیه بعد (آیه 102) به آنها اشاره شده، بنوعی به همین مطلب اشاره می کند. زیرا یهودیانی که با حمله نبوکدنصر- امپراتور بابل_ اسیر شدند و از سرزمین سلیمان (فلسطین) به سرزمین بابل منتقل شدند، بعداز گذشت بیش از دو قرن زندگی در بابل تحت تاثیر و نفود آیینهای مهری و مغانی و مردوکی و ایشتاری مرسوم در بابل به ویژه در دوره حکومت شاهان هخامنشی بالکل از اصالتهای دینی که در زمان سلیمان و حتا زمان ارمیاء در سرزمین فلسطین جاری بود، دور شده بودند. به همین خاطر وقتی آنها با حمایت شاهان هخامنشی به سرزمین اصلی شان بازگشتند به تحریف تورات پرداختند و دین یهود را به اندیشه های "هاروت و ماروتی" مرسوم در بابل آلوده ساختند. اندیشه هایی که نه هیچ شباهت با اصل و ذات اندیشه های زرتشت پیامبر علیقدر آریایی داشت و نه اینکه با تعلیمات انسان دوستانه موسا پیامبر بزرگ قوم بنی اسراییل همآهنگ بود. اندیشه هایی که خود مقلوب شده و تحریف شده از آیین مهری و آیین بت پرستان بابلی و سیاست بازان ایرانی و یهودی بود . بنابراین اینجا قرآن به آن نوع تعلیماتی اشاره دارد که بعد از سلیمان و بعداز خرابی اول معبد هیکل به توسط کسانی مثل عزرای کاتب که با حمایت دولت هخامنشی به سرزمین فلسطین بازگشتند، اشاعه داده شد. اینان همین کسانی اند که تورات را تحریف کردند و یهود باقی مانده در سرزمین فلسطین را با زور و کشتار بی حساب و شمشیر دولت هخامنشی مجبور کردند که به تعلیمات آخوندی آنها گوش فرا دهند و آنها را پیروی کنند(2) . (این موضوع مطلب آیه 102 همین سوره است که به امید خدا در بخش آتی به شرح آن ماجرا خواهم پرداخت)

«و به آنها كفر نمى ورزند مگر فاسقان». یعنی به نشانه ها و آیات الهی کسی کفر نمی ورزد مگر کسی که در ارتباط با دین و معنویات زشت عمل می کند. که گفتیم منظور از فاسقان آخوندها هستند. چراکه آخوندها همه متاثر از آخوندهای یهودی و بویژه آن دسته از آخوندهایی هستند که از بابل به فلسطین بازگشتند. اینها همه آن کسانی اند به دیگر ادیان ابراهیمی نفود کردند و باور "آخوندیسم" را به همه ادیان جهان تسری دادند. اما چرا فاسق؟ برای اینکه خداوند راههای شناخت خویش را از طریق این حبل المتین درونی بر ما روشن می سازد و از طریق تجلی همین نشانه هاست که انسانها را به خویش هدایت می کند. پس انسانهایی که به عشق الهی زنده اند و یا خردورز و عدالتخواه اند مطمئنا از تجلیات این دو فرشته مقرب الهی که در وجود شان متجلی و منعکس است، آگاهی دارند و آنها هرگز به حقیقت کافر و منکر نیستند. اما آنهایی که تحت تاثیر تعلیمات آخوندی به وجود این نیروها در انسانها کفر می ورزند و رابطه انسان و خدا را قطع شده می پندارند آنگاه مسلم است که ایشان همه دشمن عدالت، دشمن عشق ، دشمن هنر و دشمن عقل و خرد و دشمن پیشرفت و کمال خواهند بود. اگر در معنای این آیه خوب دقت کنیم آنگاه می فهمیم که چرا قرآن همه گروه های پوشش گذار حقیقت را فاسق می نامد . زیرا ایشان (مثل قدرت طلبان سیاسی و مذهبی) به این اصل باور ندارند و نزد ایشان همه چیز در حول و حوش قدرت و سیاست و ثروت تعریف می شود.

۱۰۰ - آنها كسانى اند كه هرگاه پيمانى را تعهد كردند آنرا بينداختند

گروهى از ايشان بلكه بيشترشان ايمان نمى آورند.
«آنها» اشاره به فاسقین و ملاها و .... دارد. آنهایی که به اصل حبل المتین الهی و پیوند خدا با انسان از طریق فرشتگان _که در درون انسان قرار دارند_ کافری می کنند و راه رستگاری مردم را به موضوعاتی موکول می کنند که هیچ موضوعیت و اعتبار الهی ندارند. «آنها كسانى اند كه هرگاه پيمانى را تعهد كردند آنرا بينداختند» ، یعنی مذهبیون قدرت طلب کسانی اند که به هیچ اصل و اساسی پایبند نیستند و هرگاه پیمانی را تعهد کردند آن را بینداختند. یعنی آن پیمان را شکسته اند و پشت گوش انداخته اند. پیمان اگر چه به اصل موضوع «صالحات» خدا و میثاق بنی اسراییل اشاره دارد، اما در واقع می تواند به هر عهد و پیمانی که هم بین انسانها بسته شود، اشاره داشته باشد. بنابراین معنای آیه چنین است که فاسقین همان کسانی اند که به هیچ پیمان و میثاقی پایبند نیستند. این مطلب عینا در آیه 27 سوره بقره آمده : « الذین ینقضون عهد الله من بعد میثاقه و یقطعون ما امرالله به ان یوصل و یفسدون فی الارض اولئک هم الخاسرون = آنها (ملاها و مذهبیون) عهد خدا را بعد از بستنش می شکنند و آنچه را که خدا به پیوستنش امر داده را قطع می کنند. اینان همین کسانی اند که در زمین فساد و تباهی می کنند و همه زیان کاری ها و خسارتها به موضوع آنها بستگی دارد. موضوع "ینقضون عهدالله" و " یقطعون ما امرالله" به دو عهد و دو پیوند اشاره دارد. 1- موضوع "عهدالله" که رابطه انسانها با هم است که از طریق تعهد به میثاق "صالحات" و ده فرمان به وجود می آید. 2 - موضوع "امرالله" که پیوند درونی و رابطه اتصالی انسان و خدا است که از طریق فرشتگان و تقویت نیروهای امشاسبند در انسان پدید می اید. در عین حال باید بدانیم که موضوع پیمان (میثاق) یکی از مهمترین و قدیمی ترین عناصر مذهبی است که اعتبارش در اغلب مذاهب فرهنگ ساز به درستی شناخته شده است. قدیمی ترین دینی که به این موضوع اهمیت داده آیین «مهر» است که اساسش بر میثاق بنا شده است. «مهر و میترا» در اصل به معنی میثاق است. میثاقی که میان زن (همسر) و مرد (شوهر) و میان اقوام آریایی بسته می شد که با آن بتوانند در اساس خانواده و قومیت قبیله اتحاد و همآهنگی بوجود آورند. واژه «مهریه» به معنی کابین نیز از همین ریشه است و آن دقیقا به موضوع صداق عقد پیمان زناشویی اشاره دارد. در قرآن نیز موضوع «وفادار ماندن به پیمان» بسیار بسیار مورد اهمیت قرار گرفته و به همین خاطر کسانی را که عهد و پیمان می شکنند ولو اینکه یکتاپرست باشند، سزاوار شدیدترین مجازات و سرزنش می داند.

«گروهى از ايشان بلكه بيشترشان ايمان نمى آورند». یعنی گروهی از آخوندها و مذهبیون "بلکه بیشترشان" که اشاره به اغلب آخوندها و گروه های مذهبی قدرت طلب دارد که اینها کسانی اند که به هیچ اصل و اساسی پایبند نیستند. چراکه اینان (از هر دین و آیینی که باشند) هیچگاه حقیقت را منظور نظر قرار نمی دهند بلکه برای رسیدن به قدرت به هر باطلی لباس حق می پوشانند. یعنی که، اینها متعهد به هیچ عهد و پیمانی _چه از جانب خدا و چه از جانب مردم _ نیستند بلکه برای رسیدن به اهداف شان هر وسیله ای را توجیه می کنند.

مآخذ و یادداشتها:

1) به لغات نامه دهخدا یا به حاشیه برهان قاطع مراجعه کنید. برهان قاطع (ج - س) ص 729

2) مراجعه کنید به "کتاب مقدس"، کتاب عزرا. بر هر ایرانی آزاده ای که جستجوگر حقیقت است و براستی خواستار است که دست فریبکارن دین و سیاست از قدرت جدا گردد واجب است که حداقل یک بار کتاب عزرا از بخشهای مهم کتاب مقدس را بخواند (جمعا ده صفحه). کتابی که با غفلت دروغگویانه فریبکاران مذهبی و سیاسی نوشته شده و همه عیان کننده این حقیقت است که چگونه است که می گویم تورات تحریف شده است و اینکه فریبکارانی، دست در دست هم(چه ایرانی و چه یهودی) ، توانسته اند به کمک هم برای 2500 سال بشریت را فریب بدهند.