امروز  ما با داشتن تجارب تاریخی و فرهنگی و اطلاعی که از مکتب "روان شناسی یونگ" داریم، می دانیم که اصل و اساس همه مظالم اجتماعی به نوعی با پدیده «ازخود بیگانگی» پیوند دارد. عارضه «ازخود بیگانگی» (بقول یونگیست ها «بیگانگی از نفس برتر خویش»)همان مشکل روانی است که بر اثر عدم رشد شخصیتی از دوران کودکی در انسان باقی می ماند و به این طریق در مراحلی که انسان پا در عرصه جامعه می گذارد جوهره اصلی تمامی افکار و عقاید و عملکردهای او را تشکیل می دهد. انسانی که به بیماری «ازخودبیگانگی» دچار است ، انسانی است خود محور و خودشیفته که همه جهان و هستی را بر مدار سود خود می سنجد. چنین فردی از آنجایی که به «خود  والا= خود برتر» خویش آگاهی ندارد و  از هویت توحیدی خویش بی اطلاع است، همه خواسته ها و غایت آرزو ها و تمنیات خویش را در وجود  اغیار بیگانه از «خود» جستجو می کند و به این ترتیب است که انسان از خود بیگانه به راحتی جلب و و جذب دیکتاتوران و ستمکاران می شود. مقدمه این کار همان است که انسانها در مورد برخی از افراد و یا اشیاء غلوگویی می کنند و آنها را به گونه ای شناسایی و ستایش می کنند که آنها به واقع نیستند. همه "اومانیست" های جهان بر این عقیده اند که ریشه بروز بیشتر اختلالات روانی و بیماری های روحی را باید در موضوع «ازخود بیگانگی» جستجو کرد.  انسانی که تمامی وجود و آرزو و غایت خواسته هایش را به بقا و خواسته «دیگران» فنا می کند و بقای خویش را در بقای «از ما بهتران» می بیند، انسانی است که به بیماری مهلک «ازخودبیگانگی» مبتلا است. خطر مرض چنین انسانی از خطر بیماری ایدز کمتر نیست چنانکه این بیماران نیز می توانند مشکل روانی خود را خیلی بی سر و صدا به اطرافیان شان منتقل کنند و به سطوح وسیعتری از ساختارهای جامعه صدمه وارد آورند. از اینروست که بیماران «از خود بیگانه» حضور و وجود شان برای خانواده و جامعه بسیار خطرناک است.

انسان «از خود بیگانه» در هرحال شخصیتش بر پایه دو حال روانی در نوسان است. چنین انسانی یا به فریب بت تراشان و قدرت طلبان، مسقیما در ظلم کردن به دیگران نقش اساسی  و  موثر دارد و دستش در تجاوز  و تعدی به جان و مال و ناموس مردم بطور عمد آلوده است و یا (حالت دوم) چنان است که خلقیات انسان ستم پذیر را دارد. به گفته اغلب روان شناسان چنین انسان هایی یا از نوع انسانهای «سادیسمی» اند که از آزار و تجاوز به دیگران لذت می برند و یا از نوع «مازوخیستی» اند که برعکس نوع اول از تجاوز دیدن و آزار دیدن احساس آرامش می کنند.

 به همین خاطر من معتقدم که ما می باید به این مسئله بیشتر از هر جیز اهمیت بدهیم و بالاتر از هر مسئله سیاسی و اجتماعی به این امر فکر کنیم. (همینجا توصیه می کنم که سیاسیون ما جدا از نظرات و عقاید سیاسی شان، می باید از پزشک روانشناس مجاز گواهی سلامت روان بگیرند و مشخص نمایند که از نظر شخصیتی در زمره انسان های «ازخودبیگانه» و خود شیفته نیستند. حداقل این مسئله را در یکی از مفاد قانون اساسی جدید که می خواهند آن را عوض کنند بگنجانند که حتی المقدور انسانهایی از نوع محمدرضا شاه و خمینی و خامنه ای و مسعود رجوی به مقامهای عالی مملکتی نائل نشوند) چراکه به نظر من مشکل اساسی ما مشکل فرهنگی است و تا ما با این مسئله بطور علمی و ریشه ای برخورد نکنیم، هیچ یک از نا بسامانی های ما حل نمی شود. ما باید این موضوع را امر مسلمی بدانیم که تا آنگاه انسانها چیزها و یا افرادی را به گونه ای غیر حقیقی ستایش(یا پرستش) می کنند ، در یک چرخه ظلم خیز گرفتار می ایند که رهایی از آن برای شان امکان پذیر نیست.  متاسفانه با داشتن بسیاری از عناصر فرهنگی و وجود  پیامبرانی که بیشترین کوشش خود را از حدود 4 هزار پیش به این طرف در شرق معطوف این پدیده کرده اند، هنوز جوامع شرقی نکته این قضیه را به درستی دریافت نکرده اند. از اینرو نباید که ریشه نابسامانی های اجتماعی را صرفا در مسائل اقتصادی و سیاسی بررسی کرد، بلکه اگر خوب نگاه بکنیم می بینیم که اغلب مشکلات ما در بدآموزی های مذهبی (نوعی که ملاها و رهبران مذهبی تبلیغش را می کنند) ریشه دارد و تا آنگاه که نتوانیم اساسی به این امر به بپردازیم ، قادر نیستیم که مشکلی را از پیش روی خود برداریم.

 منتقدین قرآنی اگر هزار ایراد به قرآن داشته باشند اما هرگز قادر نیستند این موضوع را ندیده بگیرند که قرآن کریم بیش از هر کتاب آسمانی به ریشه ها و اهمیت این موضوع پرداخته است. چنانکه در اولین تعلیم خود (در اولین آیه از اولین سوره) سفارش می کند که انسانها موضوع ستایش را فقط به خدایی اختصاص بدهند که او خالق و پروردگار همه عوالم هستی است.  زیرا مشخص است که اگر امر ستایش کردن به «غیر خدا» تعلق گیرد آنگاه ظلم به وجود می آید. این است که همه پیامبران راستین بیشترین همت خویش را صرف مبارزه با بت پرستی و شخصیت پرستی کرده اند. شهرت حضرت ابراهیم از حدود 4 هزار سال پیش تا کنون تنها بخاطر آن فداکاری ها و کوشش هایی است که وی در راه مبارزه با بت پرستی و شخصیت پرستی مبذول داشته است. همچنین است داستان حضرات موسا و عیسا و محمد که همگی آنها در این راه مبارزات جانانه کرده اند. اما دریغا که پس از آنان ، ملاها و آخوندها (در غیاب آنها) از مرده ایشان بت ها ساختند و درحالی که به اولیاء زمان خود کفر می ورزیدند و آنها را می کشتند برای جسد مقدسان و امامان شان به سبک بت کده ها و بت خانه ها آرامگاه های آینه کاری شده پرشکوه بنا ساختند (و می سازند*). چراکه آنها بخوبی به رابطه بت سازی و قدرت آگاهی دارند و می دانند که از این طریق به راحتی می توانند خلق خدا را فریب دهند. اینچنین بوده و هست که ایشان (ملاها و رهبران مذاهب) همیشه توانسته اند از این راه بر مسند سروری و کرسی قضاوت تکیه بزنند و ولایت شان را برای سالیان دراز  بر مردم تحمیل نمایند. قوم بنی اسراییل در این کار آنچنان مهارت داشته اند (و هنوز هم دارد ، منتها این روزها با وجود صنعت سینما مجبور نیستند با مذهب به رونق کار خود بپردازند) که قرآن برای ضرب المثل موضوع گوساله سازی و گوساله پرستی آنها را به عنوان نمونه بیان می کند. چرا که آنها برای اولین بار در کنار پیامبر خدا و حالی که موسا در میان شان بسر می برد، در زمانی که او  چهل روز از میان مردم غیبت می کند، توانستند بت گوساله شکلی را به مردم بخورانند و مردم را بر آن بدارند تا به آن مجسمه بلاهت کرنش کنند. امروزه بسیاری از ما هنوز به رابطه بین قدرت و پرستش پی نبرده ایم و اگر هم پی برده ایم کمتر به اهمیت آن توجه کرده ام ، به همین خاطر اغلب از این موضوع به سادگی گذشته ایم. درحالیکه بیشترین توجه پیامبران به موضوع بت پرستی است و اینکه اگر موضوع بت پرستی با انگیزه های سیاسی و قدرت ادغام شود، آنگاه ظلم به وجود می آید. از اینجاست که مدیحه سرایان و انسانهای «بادنجان دور قاب چین» و هنرمندان بی اعتنا به حقیقت همیشه مورد توجه قدرت طلبان سیاسی و رهبران خودکامه واقع می شوند و از اینروست که ایشان همواره علاقمندند تا که وسایل خبری و  رسانه های همگانی را در انحصار عقاید خود و دوستان خود قرار دهند.  

اینکه  قرآن کریم در اولین تعلیم خود سفارش می کند که انسانها موضوع ستایش را فقط به خدایی منحصر کنند که خالق و پروردگار همه عوالم هستی (از جمله عالم انسان) است، برای آن است که ستایش را به خدای اختصاص دهند که از رگ گردن ایشان به آنها نزدیک تر است. نه چیز و کس دیگر. به عبارت دیگر نه موسا و عیسا و محمد و یا پاپ و خمینی و خامنه ای. البته صاحبان آن سه نام شخیص تا زمانی که زنده بودند هرگز اجازه ندادند انسانها به ستایش ایشان دلمشغول باشند. آنها هیچگاه هم برای مقدسان درگذشته خود  معابد و آرامگاه های زیارتی بنا نساختند که انسانها در آن معابد با ستایش مردگان شان از خود بیگانه شوند و به این طریق ظالم و ستمگر گردند. اما همه مدعیان مذهبی که به کذب و دروغ بر مساند آنها تکیه زدند همه شان از جسد مردگانشان معبدها علم کردند و دستگاه زیارت راه انداختند و با تشویق مردم به مرده پرستی و بت پرستی از آنها ملتی تو سری خورده و ظلم پذیر به وجود آوردند تا که به راحتی سروری و ظلم ایشان را بپذیرند. قرآن کریم این موضوع  را خیلی پیشتر از همه روان شناسان و جامعه شناسان بیان کرده است که در هر حال جا دارد باریک بینان در این مسئله تامل کنند.

به هرحال ما امروز مجبوریم با نگاهی متفاوت از نگاه قشریون مذهبی به آیات قرآنی نظر اندازیم و آنها را دوباره بازخوانی کنیم. این کار را اگر بتوانیم به نحوی انجام دهیم که به اصالت های الهی توهین نشود آنگاه شاید تنها راهی باشد که از طریق آن، بتوانیم ملاها و صوفی های حقه باز (بت پرست) را خلع سلاح و خلع لباس کنیم و ایشان را بجایی که لیاقتش را دارند (خر خودشان) بنشانیم. دینی که تمام سعی و کوشش اش امروز در بناسازی معابد و آرامگاههایی صرف می شود که بنا به گفته خودشان جسد مقدسین شان آنجا مدفون است و تمامی سعی اش در  بزرگنمایی آن مکان ها و با شکوه جلوه دادن آن محل ها است، مشخص است که قصدش جلب افکار عمومی و فریب دادن آنها است.  این چیزی نیست جز همان گوساله سازی و گوساله پرستی  بنی اسراییل. آنهایی که در حیفا این اولین درس را از داستان ابراهیم و موسا نگرفته اند و در سرزمین پیامبران بت شکن با بناسازی آنچنانی خلق خدا را فریب می دهند چگونه است که ادعا می کنند، دینی را برای بشریت به ارمغان آورده اند که صلح را تعقیب می کند؟ به همین سیاق است داستان همه امامزاده های ما که کاربردی جز اینکه انسانها را از خود بیگانه کنند و آنها را در دام و دامن آخوند و صوفی حقه باز گرفتار سازند، ندارند.* نخستین قدم در راه اصلاح دین آن است که رابطه آخوند (و انسان) را از دستگاه «زیارت» و مقابر امامان و اولیاء الله، قطع کنیم و اداره آن مکان ها را از چنگ ایشان بیرون آوریم و آن بساط بت پرستانه را از آن میان برداریم. این چنین است که ما می توانیم به مثابه عمل پیامبر در فتح مکه و شکستن بت هایی که در آن محل نگه داری می شد، انسان قرن خود را از همه آن گرفتاری ها و دلمشغولی های کاذبی که به چنین مکانها دارند ، رها سازیم. والا حتا اگر موفق شویم که دولت جمهوری اسلامی را براندازیم باز مطمئنا چیزی تغییر نخواهد کرد. چراکه جامعه ما در یک چرخه ظلم خیز گرفتار عقاید ظالمانه آخوندی است. مردم جامعه ای که طی این تاریخ 1400 ساله در غیبت حضور دین و دانش واقعی، بخشی شان در ظلم و ستم پیشگی نقشی فعال دارند  و بخشی شان هم به ظلم و ستم فریبکاران دینی ستم پذیر و تو سری خورده شده اند، مشخص است که تنها با تغییر ساختار حکومتی راه بجایی نخواهد برد. مردم جامعه ای که در همه این سالها تحت منویات «اعلیحضرت همایونی شاهنشاه بزرگ ارتش داران ....» و یا « امام کبیر و رهبر انقلاب عظیم الشان حضرت آیت العظمی ...» رهبری شده اند معلوم است که «همه با هم» به سوی جهنم بدبختی و اسارت و ظلم و نابودی هدایت شده اند. بنابراین اگر باید کاری کرد همین است که بیش از هر چیز می باید این وضع را دگرگون کنیم و با نقد و شکستن همه بت ها و از بین برده همه وسایل و دستگاه های مرده پرستی، نگاه انسان (ایرانی) را به ذات پرورش دهنده درونی خویش معطوف سازیم و با همه عرفای بزرگوار خود همصدا شویم:

ای نسخه نامه الهی که تویی 

ای آیینه جمال شاهی که تویی

بیرون ز تو نیست هرچه در عالم هست 

در خود بطلب هرآنچه خواهی که تویی  (بابا افضل کاشانی)