جنگ هفتاد دو ملت همه را عذر بنه / چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند

 هرجا اختلاف هست بروشني مشخص است كه دستي قدرت طلب و پليد در آن دخالت دارد. (موضوع آيات بعد) . بنابراين كلام حق در هر كتاب كه باشد و به هر زبان كه گفته شده باشد يكي است و اگر آن كلام تحريف نشده باشد هيچ اختلافي بين آنها نيست. (رجوع كنيد به داستان انگور و عنب و ازم و استافيل كه چهار نفر فارس و ترك و عرب و رومي درباره آن با هم منازعت مي كردند. مثنوي مولوي, دفتر دوم) 

 «بخوريد از آنها هرقدر كه بسيار خواهيد", برعكس آيه قبل است كه فرمود «كولوا من الطيبات = بخوريد از پاكيزه ها" معلوم مي شود در اينجا (در اين قريه) چيز بد و ناپاكي وجود ندارد. بهمين خاطر در اين موقعيت قرآن مي گويد «از آنها هرچه بسيار خواستيد بخوريد". يعني اينكه از تعليمات و آموزه هاي معنوي كه مستقيما از پيامبران دريافت مي كنيد هرچه استعداد و گنجايش داريد, مي توانيد بهره ببريد. اما وقتي كه انسانها حضور درك مستقيم پيامبران را نيافته اند و نمي دانند حق با كيست , مي بايد احتياط كنند و فقط از پاكيزه ها بهره ببرند. پاكيزه ها همان تعليماتي است كه از منابع اصلي و مطمئن فراهم آمده و بطور خيلي مشخص با گوشت و خون پيامبران پيوند مستقيم  دارند. مثلا خيلي واضح و روشن است كه نحوه فكري و اعتقادي دكتر علي شريعتي به هيچ رو  با تعليمات پيامبر اسلام ارتباط مستقيم ندارد بلكه عقايد او  مخلوطي است از عقايد بظاهر مذهبي كه بيشتر از اسلام, از فلسفه هاي رايج زمان مثل ماركسيزم و اگزيستانسياليزم تاثير گرفته است. يا افكار سيدجمال اسد آبادي يا سيد قطب و مدرس و خميني و بازرگان و بني صدر و يا سروش و....... اين است كه در چنين شرايطي كه ما هنوز به شهر پيامبران وارد نشده ايم و با پيامبر زمان خودمان نيز آشنا نيستيم جز اين چاره نداريم كه فقط از منابع پاك و دست نخورده بهره ببريم و از همه آن مطالبي كه بنوعي با گوشت و خون پيامبران پيوند ندارند و يا ما از درستي پيوندشان اطلاعي نداريم , حتي المقدور پرهيز كنيم.

موضوع «هذه القريه" بنوعي ديگر در سوره «التين" تكرار شده است: «والتين و الزيتون، و طور سينين، و هذا البلد اﻻمين = قسم به انجير و زيتون و كوه سينا و اين شهر امين". بطوري كه در اين آيه نيز ملاحظه مي كنيم موضوع «شهر" و «قريه" باز با موضوعات خوردني مثل انجير و زيتون (كه زيتون را قدما بيشتر به جهت فراهم آوردن نور و سوخت چراغ مصرف مي كرده اند )  همراه شده است. چراكه انجير و زيتون نماد دو درخت و دو نوع خاص از ميوه هاي  خوردنى و مصرفي است. انجير تمثيل از درخت زندگي است چراكه ميوه آن از همان سردرخت تماما ماكول و شيرين و حياتبخش است. در حالي كه ميوه درخت زيتون هم هسته سختی دارد و هم اینکه از سر درخت ماكول نيست بلكه در مراحل بعمل اوردن خوردني و يا مصرف كردني مي گردد. با روغن زيتون مي توان چراغ برافروخت و شبهاي تاريك محيط انساني را روشن كرد. از اين رو درخت زيتون نماد درخت پيامبري و نور معرفت است. «طور سينا" اشاره به كوه شريعت نبوى مى كند كه نور الهى يعنى حقيقت ازلي در باﻻى آن قرار دارد كه از طريقت و همراهى «رفيق شفيق" ى چون موسى مي توان به آن رسيد. «هذا البلد اﻻمين" نيز مانند «هذه القريه" است كه شرحش بيان شد. اينها همه بيان از اين حقيقت مي كند كه اگر براي آدمي اين امور فراهم شود ديگر غمي ندارد چراكه وارد شهر ايمني شده كه همه چيز از دنيا و آخرت براي او در آنجا فراهم است. بقول حافظ :

مقام امن و مي بي غش و رفيق شفيق / گرت مدام ميسر شود زهي توفيق

جهان و كارجهان جمله هيچ در هيچ است/ هزار بار من اين نكته كرده ام تحقيق

دريغ و درد كه تا اين زمان ندانستم /كه كيمياي سعادت رفيق بود رفيق

به مامني رو و فرصت شمر غنيمت وقت / كه در كمينگه عمرند قاطعان طريق

در واقع «قريه موسي" همان «بلد امين" و مقام امنی است كه پيامبران وعده رسيدن به آن را به امت هايشان داده اند. اين آرمان شهر هرگز آن سرزمين موعودي نيست كه يهوديان ادعا مي كنند خدا به وعده آوردن آنها به سرزمين فلسطين ايشان را از مصر بيرون آورد. اين يك دروغ و تحريف بزرگ تاريخي است كه يهوديان مي كنند. از آينرو آنها حتا آيات تورات را براي جا انداختن اين سخن بی معنی تغيير داده اند (موضوع آيه بعد). درحالي كه سرزمين موعودي خدا, سرزميني است مثالي از ملك ملكوت , كشور صلح و سلام, ديار حبيب نه بلاد غريب. اگر سرزمين موعودي خدا زمين فلسطين بود, پس چرا موسي آنها را چهل سال در بيابانهاي سينا معطل نگاه داشت؟ كسي كه بني اسراييل را از آبهاي درياي سرخ بسلامت گذر داد براحتي مي توانست بعد از طي دو سه ماه راه, آنها را به زمين  كنعان و فلسطين راهنمايي كند. درحاليكه موسي بقصد و بعمد آنها را در بيابانهاي سينا معطل نگه داشت كه راههاي آدميت را به آنها بشناساند و آنها را با قوانين صلحجويانه و سالم (نگاه كنيد به معناي اور شليم) آشنا سازد. درحاليكه مي دانيم يهوديان هم در آن زمان و هم در اين زمان جز با ريختن خون ساكنان اصلي آن سرزمين ها و زور و غدر نتوانسته اند بر اين زمينها چيره شوند. اين يك تحريف تاريخي است كه يهوديان در طي قرنهاي متوالي آن را مكررا ادعا مي كنند تاكه دروغي را كه از سه هزار و دويست سال پيش هربار تكرار مي كنند, راست جلوه كند.  در حالي كه مشخص است كه واژه اورشليم و بيت المقدس به جايي گفته نمي شود كه در آنجا صلح و آشتي معني ندارد. آنچه موسي از برپا داشتن «خيمه جامعه" در نظر داشته در راستاي همان وعده اي است كه بطور يقين او در سرزمين مصر به يهوديان داده است و جز اين نيست كه پايه هاي شهر آرماني «اورشليم" از همين «خيمه جامعه" تاثير گرفته است كه شرحش داده شد. به همن خاطر است كه قرآن در آيه 59 در امتداد اين سخن بنوعي اشاره به تحريف بني اسراييل از موضوع قريه و  سرزمين موعود مي كند و همچنين در دو آيه بعد (60) به اين مسئله مي پردازد كه موسي برای رسیدن به آن جامعه آرماني چه هدفی را پیگیری می کند.