ا«پس آنكس كه هدايت را پيروي كند‌" يعني آنكس كه نور از جانب خدا را پيروي كند ‌«پس او را نه ترسي است و نه آنكه اندوهگين شود‌" يعني چنين كسي به قلعه مامني ره يافته كه او را هيچ خطري نيست. يعني اينكه مصون است. يعني اينكه ترس و نگراني ندارد كه بخاطر اين پيروي مورد غضب و كينه دستگاه هاي سياسي و مذهبي واقع شود يا كه شكنجه و زنداني شود و يا بدار آويخته شود. چونكه يقين دارد با پيروي از حقيقت به ملكوت خدا و بهشت و دلدارش مي پيوندد. ‌ا

 بزرگاني چون سقراط، آموس , ارمياء , يحيي و عيسي در راهي كه در پيش گرفته بودند هرگز ترسي نداشتند كه مورد كين حكومتگران ظالم واقع شوند و زنداني بشوند و يا اندوهگين كه كشته بشوند . آنچه بر حسين بن علي در روز عاشورا رفت بر همين اصل استوار است. حسين بن منصور حلاج نيز از روي همين اصل و اساس عمل كرد. عين القضات ها و سهروردي ها و .... كه در راه حق و حق گويي شهيد شدند، آنها را نه ترسي بود از آنكه امتناع بورزند كه حق را نگويند و نه آنكه اندوهگين شوند كه اگر حق را پيروي كردند ممكن است به غضب قدرت طلبان مذهبي و غيرمذهبي كشته بشوند . در انجيل (مرقس بخش دهم آيه 22) مي خوانيم كه حضرت عيسي به آن كس از قوم خود (يهود) كه علاقمند بود به جمع ياران عيسي بپيوندد, گفت: ا ‌«پس صليبت را بردار و مرا پيروي كن‌". يعني اگر ميخواهي هدايت از جانب خدا را پيروي كني بايد كه از مرگ ترس نداشته باشي و نگران جان خود نباشي. درك اين حقيقت آدمي را بخنده مي اندازد وقتي مي بيند عده اي «مسيحي" ، صليب زريني بر گردن خود آويزان مي كنند كه بگويند ترسي ندارند از اينكه بگويند پيرو عيسي مسيح اند! چرا راه دور برويم, همين ما «شيعيان" كه در ماه محرم به مناسبت شهادت امام حسين و كشتگان كربلا  دسته هاي سينه زني راه مي اندازيم كه بگوييم ما شيعيان سينه چاك خورده نه مثل آن كساني هستيم كه در شب تاسوعا از ترس مرگ از امام بر حق خدا جدا شدند و او را با چند تن دوست و خانواده و زن و فرزند در مقابل سپاهيان بي شمار ابن زياد بي يار و ياور رها كردند, بلكه ما كساني ايم كه تا پاي جان از حقيقت دفاع مي كنيم و ترسي نداريم از اينكه در اين راه چون امام حسين و يارانش در كربلا كشته شويم. «آنهايي كه به ايات خدا دروغ بستند" يعني همان رياكاراني كه بدورغ صليب به گردن انداختند و جهاني را سراسر فريب دادند و همين حقه بازاني كه بتظاهر  به سوگ شهادت امام  حسين مي نشينند اما در زندگاني روزمره خود در هر زمان از رهبراني ستمكار و دروغزن چون معاويه و يزيد و ابن زياد پيروي مي كنند. ا

مرگ اگر براي اغلب انسانها موجب ترس و نگراني و پريشان حالي مي شود براي هدايت يافته چون شيريني و نقل است. در قرآن كريم در همين سوره بقره آيه 94 خطاب يه آخوندها مي خوانيم ‌« بگو اگر راست مي گوييد كه سراي آخرت از غير مردم ، همه ازآن شماست ، پس مرگ را آرزو كنيد‌". در حاليكه اين قوم نابكار نه تنها مرگ را خوش ندارد بلكه از ترس مرگ, در هر عصري با استفاده از بهترين وسائل ايمني (در زمان معاويه«مقصوره ضد سوء قصد‌" (1) و در زمان ما بنز ضدگلوله) و همچنين با به خطر انداختن جان ده ها و صدها  محافظ كوشش دارد تا جانش را از مرگ مصون بدارد. آيا علي بن ابي طالب هم اين چنين بود؟ علي هم سوار «مقصوره ضدسوء قصد" مي شد؟ علي هم براي حفظ جان خود جان ده ها نگهبان و پاسدار را بخطر مي انداخت؟ ا

 ا ‌«هدايت‌" در قران ‌«نور‌" است. همچنانكه نور در طبيعت عامل و سبب بينايي است، در مرتبه روحانيت نيز ‌«نور حقيقت‌" سبب درك معرفت روحاني است. نور است كه امر هدايت بواسطه اوست. نوري كه بتواند راه رسيدن به مقصود و محبوب را روشن گرداند. نوري كه آدمي زادگان با آن بتوانند  راهشان را از راه شياطين تشخيص دهند و جدا كنند تاكه به سوي حق رهبري شوند. بنابراين آنكس كه در اصل تعليمات الهي دخل و تصرف مي كند و يا با پوشش هاي دروغين اصول راستين خدائي را مخفي مي كند و يا آنرا دگرگون جلوه مي دهد، به خرمن هستي خود و پيروان خويش آتش نيستي و نابودي مي زند. و از اينروست كه قرآن مي فرمايد: ‌«آنها ياران آتش اند‌". يعني دوستان شيطان اند. مقصود مذهبيوني اند كه آيات الهي را براي سروري خود دگرگون مي كنند. بايد توجه داشت كه ‌«هدايت از جانب خدا‌" در همه حال به هدايتي اشاره دارد كه از طريق تلقين و الهام و وحي دريافت مي شود. هدايتي كه خداوند درستي اش را به نور خود روشن نمايد (آفتاب آمد دليل آفتاب). بنابراين اصل هدايت ، قانون يكساني است كه در همه زمانها به يك منوال تجلي مي كند. يعني آنكس كه پيرو حقيقت است خدا او را بر راه استواري رهنمون مي سازد كه خدا خود راهنماي آن است. چنين كساني بي آنكه بفريب قدرت طلبان مذهبي_ اعم از آخوندها و غيرآخوندها_ گرفتار شوند, به هدايت از جانب خدارهبري مي شوند. كساني كه مي دانند: «گذار بر ظلمات است", از اينرو آنها مي دانند كه  بدون رهبري از خضر راهي هرگز قادر نمي شوند كه آن وجه روحاني و ملكوتي خود را از همه نيروهاي غيرروحاني و  اهرمني آميخته به خود جدا و مبراء سازند. چه نجات انسانها فقط و فقط در مسيري ميسر مي شود كه آنها بتوانند تمامي صفات و ملكات زشت را از ذات چهره جان خود مبرا سازند . ا

حجاب چهر جان مي شود غبار تنم

خوشا آن دمي كه كه از آن چهره پرده برفكنم

چنين قفس نه سزاي چو من خوش الحاني است

روم به گلش رضوان (باغ بهشت) كه مرغ آن چمنم

بيا و هستي حافظ ز پيش او بردار   (حافظ از خدا تمنا مي كند مرگ او را هرچه زودتر فراهم سازد) ا

كه با جود تو كس نشنود ز من كه منم

 نكته : حافظ چون راست مي گويد و مي داند «سراي آخرت" باغ بهشت از آن اوست پس مرگ را تمنا مي كنند. درست مانند علي بن ابي طالب كه پس از فرود ضربه شمشير ابن ملجم گفت: «فزت و رب الكعبه = بخداي كعبه كه راحت شدم" (نگاه كنيد بقره 94) ا 

بنابراين وقتي مي فرمايد: «گفتيم از آن جميعاً فرود آئيد‌" مقصود اين است كه تمامي نيروهاي ملكوتي (فرشتگان = حاملين صفات نيكو) و نيروهاي اهريمني(ديوان و شياطين= حاملين صفات بد) جميعا وجودشان با وجود آدم و حوا (دارندگان اسماء الهي) در هم پيچيده شده و همگي از بهشت ملكوت خدا به جهت اقامت در روي زمين و عالم خاك هبوط داده مي شوند. بنابراين در روي زمين همه آدمي زادگان وجودشان سرشته از فرشته و اهريمن مي شود. يعني اينكه هيچ انساني جدا از اين قانون نيست و همه انسانها براي بازگشت به بهشت ملكوت, مي بايد خود را از اين آميختگي  و آلودگي و البته گناه نخستين (برتري طلبي)  پاك گرداند. اين شدني نيست مگر آنكه انسانها براه راهنمايي شده از جانب خدا دست يابند و در آن سلوك نمايند. ا

براي آنكه تصور ملموسي از اين قضيه داشته باشيد مجبورم با الهام از روايتي منقول از امام صادق كه در اصول كافي آمده است(2)  شرح برخي از  ملكات و صفات خوب و صفات بد را كه در انسان با او آميخته شده است , براي شما بيان دارم. فرمود : ا

از جمله فرشتگان ملكوتي فرشته نيكي است كه ضد او ديو بدي است

فرشته ايمان كه ضد آن ديو حق پوشي است

فرشته تصديق حق كه ضد آن انكار كردن است

فرشته اميدواري كه ضد آن ديو نوميدي است

فرشته عدالت كه ضد آن ديو ستم است

فرشته خشنودي و رضا كه ضد آن ديو قهر و خشم است

فرشته سپاسگزاري كه ضد آن ديو  ناسپاسي است

فرشته چشم داشت رحمت خدا كه ضد آن ديو ياس از رحمت خدا است

فرشته توكل كه ضد آن ديو حرص و آز است

فرشته نرم دلي كه ضد آن ديو حشونت است

فرشته مهرباني كه ضد آن ديو كينه توزي است

فرشته دانش و فهم كه ضد آن ديو بي خردي است

فرشته شعور كه ضد آن ديو حماقت است

فرشته پاكدامني كه ضد آن ديو بي شرمي و رسوايي است

فرشته پارسايي كه ضد آن ديو دنياپرستي است

فرشته خوشرويي كه ضد آن ديو بدرفتاري است

فرشته پروا داشتن كه ضد آن ديو گستاخي است

فرشته فروتني كه ضد آن ديو غرور و خودپسندي است  (خودپسندي همان خودشيفتگي است) ا

فرشته آرامي كه ضد آن ديو شتابزدگي است

فرشته خردمندي كه ضد آن ديو بيخردي است

فرشته خاموشي كه ضد آن ديو پرگويي است

فرشته رام بودن كه ضد آن ديو گردنكشي است

فرشته تسليم حق بودن كه ضد آن ديو ترديد و دودلي است

فرشته شكيبايي كه ضد آن ديو بي تابي است

فرشته چشم پوشي كردن كه ضد آن ديو انتقام جويي است

فرشته بي نيازي كه ضد آن ديو نيازمندي است

فرشته حضور ذهن كه ضد آن ديو فراموشي است

فرشته الفت داشتن كه ضد آن ديو كناره گيري است

فرشته قناعت كه ضد آن ديو زياده خواهي است

فرشته تشريك مساعي كه ضد آن ديو دريغ كردن است

فرشته دوستي كه ضد آن ديو دشمني است

فرشته پيمان داري كه ضد آن ديو پيمان شكني است

فرشته خضوع و فروتني كه ضد آن ديو  جاه طلبي است

فرشته سلامتي كه ضد آن ديو مبتلا بودن است

فرشته محبت كه ضد آن ديو تنفر است

فرشته راستگويي كه ضد آن ديو دروغگويي است

فرشته حق كه ضد آن ديو باطل است

فرشته امانت داري كه ضد آن ديو خيانت است

فرشته پاكدلي كه ضد آن ديو ناپاكدلي است

فرشته چالاكي كه ضد آن ديو نخوت و سستي است

فرشته زيركي كه ضد آن ديو كودني است

فرشته شناخت داشتن كه ضد آن ديو بي شناختي است

فرشته رازداري كه ضد آن ديو  رازفاش گويي است

فرشته يكرويي كه ضد آن ديو دغلي است

فرشته پرده پوشي كه ضد آن ديو پرده دري است

فرشته سلوك كه ضد آن ديو بي سلوكي  است

فرشته امساك كه ضد آن ديو روزه خوري است

فرشته سخن نگهداري كه ضد آن ديو سخن چيني است

فرشته يكرنگي كه ضد آن ديو رياكاري است

فرشته خود پوشي كه ضد آن ديو خودآرايي است

فرشته انصاف كه ضد آن ديو بي انصافي است

فرشته پاكيزگي كه ضد آن ديو پليدي است

فرشته حيا و شرم كه ضد آن ديو بي شرمي است

فرشته ميانه روي كه ضد آن ديو تجاوزكاري است

فرشته آسودگي كه ضد آن ديو اعتياد به سخت كاري است

فرشته اعتدال كه ضد آن ديو افزون طلبي است

فرشته موافق درستي ها كه ضد آن ديو پيروي از هوس است

فرشته متانت كه ضد آن ديو سبكي است (جلف) ا

فرشته سعادت كه ضد آن ديو شقاوت است

فرشته توبه كه ضد آن ديو اعتياد و  اصرار بر گناه است

فرشته دقت كه ضد آن ديو سهل انگاري است

فرشته خرمي و شادابي كه ضد آن ديو افسردگي و كسالت است

فرشته خوشدلي كه ضد آن ديو  اندوهگيني است    (امامان راستين شيعه برخلاف آخوندها به موضوع اصالت اندوه باور ندارند و آن را در رديف صفات بد و ديوان محسوب مي كنند)ا

فرشته سخاوت كه ضد آن ديو بخل ورزيدن است

و فرشته عقل كه سرلشگر همه ملائك است كه ضد آن ديو جهل است كه او سرلشگر همه ديوان و خصايل زشت است

 پيامبران و راهنمايان راستين, عرفا, صلحا , مومنين و نيك انديشان همه كساني اند كه با برپا داشتن سلوك راه حق, توانسته اند همه آن صفات خوب و زيباي شان (وجه ملكوتي شان) را از صفات بد و رذيله كه در «سراچه تركيب تخت بند تنشان شده" جدا كنند و آنچه را كه ملكوتي است به خدا بازگردانند و آنچه را كه زميني و حيواني است به زمين يعني عالم پست بازپس دهند. بنابراين وقتي مي فرمايد:«ان للله و انا اليه راجعون"  منظور آن است; آنچه به خدا تعلق دارد به خدا بازگشت مي كند, اما آنچه به عالم پست تعلق دارد مسلما بالا نرفته و در جهنم دنيا باقي خواهد ماند. ا